Η εμπειρία ενός ψυχολόγου στην Κατασκήνωση Υγείας για Υπέρβαρα Παιδιά

Η εμπειρία της Daniela Dociu, ψυχολόγου από την Κατασκήνωση υγείας για τα υπέρβαρα παιδιά

«Πήγα στην Κατασκήνωση Υγείας Straja από την επιθυμία να βοηθήσω τους εφήβους με προβλήματα βάρους να αποκτήσουν μια συναισθηματική ισορροπία και από την επιθυμία να ζήσω μια νέα επαγγελματική εμπειρία. Δεν φανταζόμουν, ωστόσο, ότι αυτό το ΝΕΟ θα σήμαινε τόσα πολλά, τόσο βάθος σε βιώματα, σκέψεις, συναισθήματα και πράξεις.
Από την εμπειρία μου στη δουλειά με τα παιδιά και τους γονείς τους, αυτή ήταν μια κατασκήνωση για το συναισθηματικό άνοιγμα, το θάρρος, την επιμονή και την προσωπική ανάπτυξη. Για την κατανόηση του γεγονότος ότι οι πόνοι και οι χαρές μας μοιάζουν, και η κοινοποίησή τους μας προσφέρει ένα αίσθημα κοινωνίας και ένταξης. Για την ικανότητα να ανεχόμαστε μια άμεση και προσωρινή δυσφορία προς όφελος ενός μεταγενέστερου οφέλους.
Για την αλληλοβοήθεια και την πρωτοβουλία, για την αντιμετώπιση των προβλημάτων με συμπόνια, γιατί μόνο έτσι μπορούμε να τα αλλάξουμε. Για την ανακάλυψη κρυμμένων, λανθανουσών ή ποτέ πρωτύτερα εκδηλωμένων προσόντων. Για τη συνειδητοποίηση των ευαλωτοτήτων και την απόφαση να εργαστούμε με τον ίδιο μας τον Εαυτό, να τον λαξεύσουμε και να τον πλάσουμε, ακόμη κι αν αυτό προϋποθέτει πρώτα πόνο και ματαίωση. Για την επιθυμία της αλλαγής και το κίνητρο να γίνουμε καλύτεροι, με τον εαυτό μας και με τους άλλους.
Ήταν πολλές οι στιγμές που τα παιδιά με εντυπωσίασαν κατά τη διάρκεια των 3 εβδομάδων, στις διαδραστικές ομάδες ψυχολογίας και στις ατομικές συνεδρίες συμβουλευτικής ή ψυχοθεραπείας. Αν δεν αποκαλυφθείς στους άλλους, δεν μπορείς να αποκαλυφθείς ούτε στον ίδιο σου τον εαυτό, γιατί ανακαλύπτεσαι και μεγαλώνεις μαζί με τους άλλους. Αν καταπιέζεις αυτό που είσαι, κρυμμένος πίσω από κάποιους φόβους, καταπιέζεις και αυτό που θα μπορούσες να γίνεις, ολόκληρο το δυναμικό σου. Αρνείσαι στον εαυτό σου την ευκαιρία για ανθρώπινες συνδέσεις, ανάπτυξη, εκπλήρωση. Όταν εξερευνάς τολμηρά και εκτίθεσαι σε νέες εμπειρίες από τις οποίες βγαίνεις αλώβητος, αποκτάς έναν πιο εύρωστο εαυτό, πιο σίγουρο και εξοπλισμένο ώστε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής. Είναι μερικά από τα πράγματα που τα παιδιά της κατασκήνωσης έμαθαν και που εγώ η ίδια τα ξαναθυμήθηκα. Έμαθαν και εξάσκησαν την υπομονή, τη δύναμη να λένε «όχι» σε μια παρόρμηση δυσμενή σε βάθος χρόνου, την πεποίθηση ότι είναι ικανά να ξεπεράσουν τα όρια που τους επιβάλλει το μυαλό τους, τη διάθεση να νιώθουν και λύπη, θυμό, ματαίωση, δυσαρέσκεια – συναισθήματα που αποτελούν μέρος της ανθρώπινης φύσης της ζωής μας.
Αυτά τα παιδιά έφυγαν από την Κατασκήνωση Straja πιο πλούσια. Όχι όμως σε υλικά αγαθά. Αλλά στο θάρρος να μιλούν για τα πράγματα που τα βαραίνουν ή στρεβλώνουν την ψυχή τους, στη δύναμη να κάνουν άβολες συζητήσεις, ελπίζοντας ότι αυτές θα οδηγήσουν σε ένα καλύτερο και ενθαρρυντικό αποτέλεσμα. Απέκτησαν τη δύναμη να ακούν την κριτική χωρίς να γίνονται αμυντικά και να ζητούν συγγνώμη όταν θεωρούσαν ότι έκαναν λάθος. Οι γονείς έφυγαν με περισσότερη προσοχή στη σχέση τους με το παιδί τους και με περισσότερη αυτογνωσία. Με την επιθυμία να ξαναχτίσουν κάποια εύθραυστα θεμέλια δεσμού και με την πρόθεση να προσθέσουν κι άλλα τούβλα στο θεμέλιο της σχέσης με τον έφηβο. Είναι ουσιώδες να κατανοήσουμε ότι τα μικρά, εκτός από την απαραίτητη στοργή και ζεστασιά, χρειάζονται επίσης πειθαρχία. Αρκετά σταθερή ώστε να τηρούν ορισμένους κανόνες και να κατανοούν το νόημά τους, αλλά όχι τόσο σκληρή ώστε να ενσταλάζει ανασφάλεια και φόβο. Αυτό γιατί στην ηλικία τους δεν καταφέρνουν να διακρίνουν τα οφέλη των θυσιών και των προσπαθειών του παρόντος, γι' αυτό και χρειάζονται από εμάς, τους ενήλικες, ένα πλαίσιο που να δομεί την προσωπικότητά τους και τις υγιείς συνήθειες ζωής.
Τα πράγματα στα οποία πιστεύουμε, πιο συγκεκριμένα η σωματική και συναισθηματική ευεξία, δίνουν νόημα στις στιγμές και στις προκλήσεις που μπορεί ενίοτε να αποδειχθούν δύσκολες: εντατικές προπονήσεις, ορειβατικές πεζοπορίες 6-8 ωρών, τήρηση ενός καθημερινού προγράμματος, διατήρηση του αυτοελέγχου, καταπολέμηση των λιγουρών και αποφασιστικότητα να συνεχίσεις ένα πρόγραμμα αδυνατίσματος. Τελικά, αυτά που αγαπάμε μας κρατούν ζωντανούς και δίνουν χρώμα στη ζωή μας. Μας ωθούν να προχωράμε παρακάτω όταν στον δρόμο μας συναντάμε εμπόδια.
Αγάπησα τα παιδιά, τους γονείς, τους συναδέλφους. Κατά την επιστροφή, ο κόσμος μού είπε ακόμη και σ' εμένα ότι άλλαξα. Το πιθανότερο. Μεταμορφωνόμαστε…μέσα από τους άλλους και μαζί με τους άλλους.»